Od dawna nie zamieszczałem tutaj nowego wpisu, ale to nie oznacza, że przestałem praktykować minimalizm. Co więcej, ostatnimi czasy coraz bardziej w niego wsiąkam, bo znajduję kolejnych tysiąc powodów, że jest to dla mnie słuszna droga.
Dziś krótko, refleksyjnie. Jak przypomnieć sobie wartość rzeczy? Jak zrozumieć, w jak dobrej sytuacji jesteśmy? Otóż wystarczy wyobrazić sobie życie naszych babć i dziadków (tak tak, dziś jest Dzień Babci!) kilkadziesiąt lat temu i pomyśleć z jakimi sprawami musieli zmagać się oni, a z czym zmagamy się dziś my. I nie mówię tu już o takich dramatach jak wojenne przeżycia, lecz raczej o zwykłą, szarą codzienność. Niewiele ponad pół wieku temu kanalizacja nie była tak popularna, jak dziś. Owoce egzotyczne były naprawdę egzotyczne - jak do portu przypływał statek z bananami, to było to wydarzenie dnia relacjonowane w czarno-białej telewizji (której daleko było do jakości 4K, czy Full HD). Samochodem poruszali się najbogatsi, a o samolotach to w ogóle praktycznie nie było mowy. Trzeba było zadbać o zwierzęta, bo dawały możliwość napełnienia brzucha. Dziś wystarczy skoczyć dwa kroki do sklepu i kupić kilka rodzajów szynki, czy sera.
Za każdym razem, kiedy pomyślę, w jak dynamicznie rozwijających się czasach żyję, to odczuwam niesamowitą wdzięczność. Przypominam sobie wtedy, że większość moich "potrzeb" to tak naprawdę nic innego, co "pragnienia". Prawdziwe potrzeby są właściwie zaspokajane przy zupełnym braku świadomości ich występowania. Bo mam dach nad głową, bo mogę kupić sobie słodką bułkę kiedy tylko najdzie mnie ochota, bo nie muszę obawiać się napaści dzikich zwierząt itp.
Doceńmy wartość życia w dzisiejszych czasach, Doceńmy wartość każdej rzeczy, jaką posiadamy.
I nie zapomnijmy złożyć życzeń Dziadkom!
Dobrze, że od czasu do czasu wracasz do pisania :)
OdpowiedzUsuńMam nadzieję, że będziesz się dzielić z czytelnikami swoimi sukcesami w dziedzinie minimalizmu. Zawsze przykład innej osoby może pozytywnie zmobilizować :)